خمار آلود با جامی بسازد

 مرا کیفیت چشم تو کافی است

ریاضتکش به بادامی بسازد 

کارفرما از اینکه دید کارگر خوبش می خواهد کار را ترک کند ناراحت شد.او از نجار پیر خواست که به عنوان آخرین کار تنها یک خانه ی دیگر بسازد.نجار پیر قبول کرد اما کاملا مشخص بود که دلش به این کار راضی نیست.او برای ساختن این خانه از مصالح بسیار نا مرغوبی استفاده کرد و با بی حوصلگی به ساختن خانه ادامه داد.

وقتی کار به پایان رسید،کارفرما برای وارسی خانه آمد.او کلید خانه را به نجار داد و گفت:این خانه متعلق به توست این هدیه ای است از طرف من برای تو.

نجار یکه خورد.مایه تاسف بود!اگر می دانست که خانه ای برای خودش می سازد. حتما کارش را به گونه ای دیگر انجام می داد...

در برابر به دست آوردن این 13 دلار و 26 سنت ، او زیبایی دل انگیز 31396 طلوع خورشید ، درخشش 157 رنگین کمان و منظره ی درختان افرا در سرمای پاییز را از دست داد.

او هیچ گاه حرکت ابر های سفید را بر فراز آسمان در حالی که از شکلی به شکل دیگر در می آمدند ، ندید پرندگان در حال پرواز، درخشش خورشید و لبخند هزاران رهگذر، هرگز جزیی از خاطرات او نشد.

دره قلبتو واسه کسی باز نکن هر کس بخواد بیاد تو خودش کلید داره

وقتی آدم خاطره هاش زیاد میشه دیوارهای اتاقش پراز عکس میشه اما دلت همیشه برای اونی تنگ میشه که نمیتونی عکسشو رو دیوار بذاری!

ميدوني كي ميفهمي كه دنيا دو روزه ؟ وقتي هر كسي رو كه دوست داري بهت ميگه تا آخر دنيا باهاتم...!

انگار ثانیه ها ازسنگ میشود وقتی دلی برای دلی تنگ میشود

گر عاشق را فنا و مردن باشد

یا در ره عشق جان سپردن باشد

پس لاف بود آنچه بگفتند که عشق

از عین حیات آب خوردن باشد

مولانا:

گر نگریزی ز ما به نازی چه شود

ور نرد وداع ما نبازی چه شود

مارا لب خشک و دیده ی تر بی تست

گر با تر و خشک ما بسوزی چه شود

مولانا:

اندر طلب دوست همی بشتابم

عمرم بکران رسید و من در خوابم

گیرم که وصال دوست درخواهم یافت

این عمر گذشته را در کجا دریابم

مولانا:

گویند که فردوس برین خواهد بود

آنجا می ناب و حور عین خواهد بود

پس ما می و معشوق به کف می داریم

چون عاقبت کار همین خواهد بود

:خیام

آمد سحری ندا زمیخانه ی ما

کی رند خراباتی دیوانه ما

برخیز که پر کنیم پیمانه زمی

زان پیش که پر کنند پیمانه ما

:خیام

با باده نشین که ملک محمود این است

وز چنگ شنو که لحن داوود این است

از آمده و رفته دگر یاد مکن

حالی خوش باش که مقصود این است

بابا طاهر:

هر آنکس عاشق است از جان نترسد

یقین از بند و از زندان نترسد

دل عاشق بود گرگ گرسنه

که گرگ از هی هی چوپان نترسد

بابا طاهر:

اگر دل دلبر و دلبر کدام است

وگر دلبر دل و دلرا چه نام است

دل و دلبر به هم آمیخته وینم

ندونم دل که و دلبر کدام است

اما داستان زیباترین قلب : 

مرد جوانی وسط شهر ایستاده بود و ادعا می کرد که زیباترین قلب را در آن شهر دارد. جمعیت زیادی گرد آمدند . قلب او کاملا سالم بود و هیچ خدشه ای بر آن وارد نشده بود. پس همه تصدیق کردند که قلب او به راستی زیباترین قلبی است که تا کنون دیده اند. مرد جوان در کمال افتخار با صدایی بلندتر به تعریف از قلب خود پرداخت. ناگهان پیرمردی جلوی جمعیت آمد و گفت : اما قلب تو به زیبایی قلب من نیست

مرد جوان و بقیه ی جمعیت به قلب پیرمرد نگاه کردند. قلب او با قدرت تمام می تپید. اما پر از زخم بود.قسمت هایی از قلب او برداشته شده و تکه هایی جایگزین آن ها شده بود اما آن ها به درستی جاهای خالی را پر نکرده بودند و گوشه هایی دندانه دندانه در قلب او دیده می شد. در بعضی نقاط شیارهای عمیقی وجود داشت که هیچ تکه ای آن ها را پر نکرده بود. مردم با نگاهی خیره به او می نگریستند و با خود فکر می کردند این پیر مرد چطور ادعا می کند که قلب زیباتری دارد .

مرد جوان به قلب پیرمرد اشاره کرد و با خنده گفت : تو حتما شوخی می کنی ... قلبت را با قلب من مقایسه کن. تنها مشتی زخم و خراش و بریدگی است .

پیرمرد گفت : درست است قلب تو سالم به نظر می رسد اما من هرگز قلبم را با قلب تو عوض نمی کنم. می دانی هرکدام از این زخم ها نشانگر انسانی است که من عشقم را به او داده ام ، من بخشی از قلبم را جدا کرده ام و به او بخشیده ام. گاهی او هم بخشی از قلب خود را به من داده که به جای آن تکه ی بخشیده شده قرار داده ام. اما چون این تکه ها مثل هم نبوده اند ، گوشه هایی دندانه دندانه در قلبم دارم که برایم عزیزند ، چرا که یاد آور عشق میان دو انسان هستند.

بعضی وقت ها بخشی از قلبم را به کسانی بخشیده ام ، اما آن ها چیزی از قلب خود به من نداده اند. این ها همین شیارهای عمیق هستند. گرچه دردآورند ، اما یاد آور عشقی هستند که داشته ام. امیدوارم که آن ها هم روزی باز گردند و این شیارهای عمیق را با تکه ای که من در انتظارش بوده ام پر کنند ... حالا می بینی که زیبایی واقعی چیست ؟

مرد جوان بی هیچ سخنی ایستاد. در حالی که اشک از گونه هایش سرازیر بود به سمت پیرمرد رفت. از قلب جوان و سالم خود تکه ای بیرون آورد و با دست های لرزان به پیرمرد تقدیم کرد. پیرمرد آن را گرفت و در قلبش جای داد و بخشی از قلب پیر و زخمی خود را جای زخم قلب مرد جوان گذاشت.

می خواستمت تورو تنهام گذاشتی

برای اشکهام وقتی نذاشتی

دلتو فروختی به یه کس دیگه

ولی نگاهت اینو نمیگه

می خواستمت می خواستمت می خواستمت ولی تو نموندی ولی نموندی

عشقم بودی عشقم بودی عشقم بودی ولی تو نموندی دلمو سوزوندی

باید بمیرم این روزو نبینم

همون بهترکه بی تو بمیرم

چشم های نازت صدای سازت

چقده خوبه صدای آوازت

توی خیابون یا توی ایوون

هر جا میشینم تورو میبینم

میگم که ای کاش پیشت می موندم

دستام تو دستت واست میخوندم

می خواستمت می خواستمت می خواستمت ولی تو نموندی

عشقم بودی عشقم بودی عشقم بودی ولی تو نموندی دلمو سوزوندی

دستمو خوندی پیشم نموندی

بدون دلم رو بدجور سوزوندی

می خوام بخوابم تا لحظه ی دیدار

تا با صدای نازت بشم بیدار

با بی کسیهات من بودم که ساختم

دل بهت سپردم سر به زیر انداختم

این قمارعشق رو من نشناختم

ساده بودم و زندگیم رو باختم

می خواستمت می خواستمت می خواستمت ولی تو نموندی

عشقم بودی عشقم بودی عشقم بودی ولی تو نموندی دلمو سوزوندی

روزی اگر به سراغ من آمد به او بگو: من خوب می شناختمش نامت چو آوازی همیشه بر لب او بود حتی زمان مرگ آن لحظه های پر ز درد و غم و غروب آن بی قرار عشق چشم انتظار دیدن رویت نشسته بود

مي داني كه من دلواپس فرداي خود هستم مبادا گم كنم راه قشنگ ارزو ها را... مبادا گم كنم اهداف زيبا را... مبادا جا بمانم از قطار موهبتهايت... دلم بين اميد و ناميدي ميزند پرسه ميكند فرياد ...ميشود خسته... مرا تنها تو نگذاري

دستهايم برايت شعر مي نويسد اما تو هرگز نخواهي خواند آتش عشق در چشمانم غوطه ور مي زند ولي تو هرگز نخواهي ديد نه تو هرگز مرا نخواهي فهميد و من با اين همه اندوه از کنارت خواهم گذشت و باز تو درک نخواهي